கிஉகோ 1 - வாசிப்பு

கிரிக்கெட் திருவிழா சமயம் என்பதால் சுவாரசியமாகப் படிக்க நிறைய கட்டுரைகள் கிடைக்கின்றன. கல்கியில் உலகக்கோப்பை பற்றி எழுதி வருகிறேன். அவ்வப்போது இங்கும் எழுதலாம் என்றிருக்கிறேன். நிச்சயம், மேட்ச் ரிப்போர்ட் அல்ல!

நான் விரும்பிப் படிக்கும் மேட்ச் ரிப்போர்ட், பிரேம் பனிக்கருடையது (Prem Panicker). தி ஹிந்து கிரிக்கெட் கட்டுரைகளுக்கு அடுத்து நான் படிக்க ஆரம்பித்தது இவருடைய கட்டுரைகளைத்தான். ஏழெட்டு வருடங்களுக்கு முன்பு ரீடிஃப் இணையத்தளத்தில் ஒருவரி விடாமல் படிக்க ஆரம்பித்து, இன்றுவரை இவர் எதை எழுதினாலும் படித்துவிடுகிறேன். (இப்போது ஹிந்து ரிப்போர்ட்டைப் பார்ப்பதுகூட கிடையாது.) நடுவில் காணாமல் போயிருந்தார். அல்லது என் கண்ணில் படாமல் இருந்தார். இப்போது யாகூவில் தொடர்ந்து எழுதுகிறார். ட்விட்டரிலும் வெளுத்துக் கட்டுகிறார். கேலி, கிண்டல், நெத்தியடி விமரிசனம் என்று இணையத்தில் பனிக்கர் அதகளம் பண்ணிக்கொண்டிருக்கிறார்.

பீட்டர் ரொபக் (Peter Roebuck) கிரிக்கெட் கட்டுரைகள் என்றால் உயிர். கிரிக்கெட் கட்டுரையை இவ்வளவு ஆழமாகவும் அலசமுடியும் என்று கற்றுக்கொடுப்பவர். வாரத்துக்கு ஒரு கட்டுரைதான் வெளிவரும். அந்த ஒரு வாரத்துக்கு அதைப் பற்றியே நினைத்துக்கொண்டிருக்கச் செய்துவிடுவார்.

இவர்கள் இருவர் தவிர கிரிக்கெட் வீரர் ஆகாஷ் சோப்ரா, க்ரிகின்ஃபோ இணையத்தளத்தில் எழுதுகிற மிக உபயோகமான கட்டுரைகளையும் நான் தவறவிடுவதில்லை. கிரிக்கெட் உலகத்துக்குள் என்னென்ன நடக்கிறது, ஒரு கிரிக்கெட் மேட்சை எப்படி ரசிப்பது என்று ஒரு வாத்தியார் போல சொல்லிக் கொடுத்து நம்மை வேறொரு உலகத்துக்கு அழைத்துச் செல்வார். இவர் கட்டுரைகள் போல இவர் ஆட்டமும் அழகாக இருந்திருந்தால் இந்தியாவுக்காக மேலும் பல மேட்சுகளில் பங்கேற்றிருப்பார்.

உலகக்கோப்பை பற்றி எத்தனையோ புள்ளி விவரங்கள் வெளிவந்தாலும் க்ரிக் இன்ஃபோவில் வெளியாகியுள்ள இந்தப் புள்ளி விவரங்கள் உண்மையிலேயே வித்தியாசமானவை.

ராஜராஜ சோழனின் வெற்றி!

சென்னைப் புத்தகக் காட்சியில், நான் எழுதியுள்ள ராஜராஜ சோழன் புத்தகம் மிகப்பெரிய வெற்றி கண்டிருக்கிறது. புத்தகக் காட்சியில், கிழக்கில் விற்பனையான நூல்களில், ராஜராஜ சோழன் முதலிடம் பிடித்திருக்கிறது. அது மட்டுமில்லாமல், சென்னைப் புத்தகக் காட்சியில் அதிகம் விற்ற ஐந்து புத்தகங்களில் ஒன்று ராஜராஜ சோழன் என தினத்தந்தி, தினமணி நாளிதழ்கள் செய்தி வெளியிட்டுள்ளன.

என் வாழ்வின் மகத்தான தருணம் இது.

தினத்தந்தி செய்தி (19-01-2011)

தினமணி செய்தி (18-01-2011)

புத்தகத்தை இணையத்தில் வாங்க.

தேவை, புத்தகக் காட்சி அருகே ஒரு விமான நிலையம்!

இந்த விஷயத்தைப் போன வருடமே எழுதவேண்டும் என்று நினைத்து அப்படியே மறந்துவிட்டேன். எழுதத்தான் மறந்தேன் என்றால் அப்படி ஒரு விஷயம் நடந்ததையே மறந்ததால் சரியான தண்டனை எனக்கு. என்னை ஒரு பர்லாங்கு நடக்கவைத்துவிட்டது மாநகரப் போக்குவரத்துக் கழகம்.

இரண்டுநாள் முன்பு, தெரியாத்தனமாக சென்னைப் புத்தகக் காட்சி வழியாகச் செல்லும் பேருந்தில் ஏறி, 'ஒரு பச்சையப்பாஸ் கொடுங்க’ என்று கேட்டுவிட்டேன். அடுத்தநொடியே ‘எறங்கு சார். அங்கெல்லாம் நிக்காது’ என்று முகம் சுளித்தார் நடத்துநர்.

புத்தகக்காட்சி வழியாக செல்லும் வண்டிதான் அது. எப்படி நிற்காமல் போகும்? விமான நிலையத்தின் வழியே போகும் அத்தனை பேருந்துகளும் அங்கு சல்யூட் அடித்து நின்று நிதானமாகச் செல்லும்போது பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் திரளும் (அட, சனிஞாயிறில்தான்) ஒரு புத்தகக் காட்சி நிறுத்தத்தில் அதன் வழியே செல்லும் பேருந்துக்கு நிற்காமல் வேறு என்ன வேலை? அரசு உத்தரவு போட மறந்துவிட்டதா? பபாசி விட்டுவைத்திருக்காதே? எங்கு தவறு நடக்கிறது?

”சார், அங்க புக்ஃபேர் நடக்குதே’ என்று நடத்துநருடன் மல்லுக்கட்டத் தயாரானேன். அவருடைய குரல் உயர்ந்தது. ஃபுக்பேர் எல்லாம் நிக்காது சார். இறங்குங்க.’

சே, போனவருடமும் இதேபோல அவதிப்பட்டேனே என்று அப்போதுதான் ஞாபகத்துக்கு வந்தது. ஆனால், திரும்பும்போதும் இந்தப் பிரச்னை விடவில்லை. இரவும் அந்த வழியாகச் செல்லும் மாநகரப் பேருந்துகளில் முக்கால்வாசி புத்தக் காட்சி நிறுத்தத்தில் நிற்கவில்லை.

உண்மையில், சென்னையில் ஓடும் பேருந்துகளில் பெரும்பாலானவை, சொகுசு பேருந்துகள்தான். இது பற்றி கோர்ட்டில் அரசு ஆயிரம்விதமாகச் சமாளித்தாலும் இதுதான் தினமும் நடக்கிற அநியாயம். அப்படிப்பட்ட பேருந்துகள்தான் புத்தகக்கண்காட்சி வழியே நிறைய செல்கின்றன. ஆனால் நிற்பதில்லை. ஒவ்வொருமுறையும் பேருந்தைப் பார்க்கிற மக்கள் அதை நோக்கி ஓடுவதும் பேருந்து விலகிச் செல்வதும் தினமும் நடக்கிற கதையாகிவிட்டது.

இன்று ஒரு நடத்துநரிடம் இதுகுறித்து விசாரித்தேன்.

”ஏன் சார், பச்சையப்பாஸ்ல பஸ்ஸூ நிற்கறதில்லை. ஃபுக்பேர் நடக்குதே.’

”ஆமா சார். அதிகாரிங்க அங்க பஸ்ஸூ நிக்கணும்னுதான் சொல்றாங்க. ஆனா நாங்க நிறுத்தறதில்லை. அது அப்படித்தான்.’ .

’பச்சப்பாஸூம் முக்கியமான ஸ்டாப்பிங் ஆச்சே’’

ஏளனமாகச் சிரித்தார். ”அங்க பஸ்ஸை நிறுத்துனா ஸ்டூடன்ஸ் பஸ்ஸைக் கண்டம் பண்ணிடுவாங்க சார். அதனாலதான் சொகுச யாரும் அங்க நிறுத்தறதில்லை.’

தவறு யார் பக்கம் என்று எனக்குக் குழம்பிவிட்டது. ஆனால் ஒன்று. புத்தக் காட்சி நிறுத்தமான பச்சையப்பா கல்லூரி அருகே (அல்லது எதிரில்) ஒரு விமான நிலையம் கட்டப்பட்டால் மட்டுமே இந்தப் பிரச்னைக்கு ஒரு தீர்வு உண்டாகும்.

தஞ்சாவூர்ல ஒரு ராஜா!

ராஜராஜ சோழன் மற்றும் சோழர்களை மையமாகக் கொண்டு தமிழில் சில புனைவுகள் வெளிவந்துள்ளன. கல்கி, பொன்னியின் செல்வன் வழியாக சோழர்களின் வாழ்க்கையை கண்முன் நிறுத்திவிட்டவர். சுஜாதா, காந்தளூர் வசந்தகுமாரனையும் பாலகுமாரன், உடையாரையும் எழுதி தமிழர்களின் மனத்தில் சோழர்களின் வாழ்க்கையை மேலும் பதியவைத்துவிட்டார்கள். செல்வராகவனின் ’ஆயிரத்தில் ஒருவன்’ படத்தில் ஊறுகாய் அளவுக்குச் சோழர்களின் வரலாறு தொட்டுக்கொள்ளப்பட்டது. (ஆ.ஒ, ராஜராஜனுக்கு மிகவும் பொருத்தமான ஒரு தலைப்பு. கி.பி.1000ல் தமிழகத்தை ஆட்சி செய்தவர் அவர். 2000ல் யார் என்று நான் சொல்லவேண்டியதில்லை) ஆனால், ராஜராஜனின் வாழ்க்கையைக் கற்பனையாகப் பார்க்காமல் வரலாறாகப் பார்க்கும் நூல்கள் தமிழில் மிகக்குறைவாகவே உள்ளன.

சோழர்கள் வரலாற்றை முழுமூச்சில் ஆய்வு செய்தவர்களில் மிகமுக்கியமானவர், நீலகண்ட சாஸ்திரி. அவருடைய சோழர்கள் வரலாறு நூலின் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் தகவல் குவியல்தான். ஒரு நாவல்போல அந்த நூலை கிடுகிடுவென வாசித்துவிடமுடியாது. ஒவ்வொரு பக்கத்துக்கும் அவர் இணைத்துள்ள ஃபுட்நோட்டே ஒரு நூலின் கனம் தாங்கும். மா. ராசமாணிக்கனாரின் ’தென்னாட்டு வரலாறு’ நூல் உள்ளதில் மிக எளிமையான மொழியைக் கொண்டது. குடவாயிலின் தஞ்சாவூர் நூல், முழுக்க முழுக்க தஞ்சாவூரின் வரலாறைச் சொல்லும் அதிஅற்புதம். இந்த நூல்களோடு, ராஜராஜனின் ஆயிரமாண்டு சிறப்பிதழுக்காக வரலாறு டாட் காம் உள்பட இணையத்தில் எழுதப்பட்ட பல்வேறு கட்டுரைகளும் ராஜராஜ சோழனின் வாழ்க்கையை இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள எனக்கு உதவி புரிந்தன.

இதுவரை, சோழர்கள் வரலாற்றின் ஒரு பகுதியாகவே ராஜராஜ சோழனின் வரலாறு எழுதப்பட்டு வந்துள்ளது. க.த. திருநாவுக்கரசு மட்டும் ராஜராஜ சோழன் பற்றி தனிநூல் எழுதியிருக்கிறார். ஆதாரங்கள் குறைவு என்பதால் அவரைப் பற்றிப் பிரத்தியேகமாக நூல் எழுதுகிற அளவுக்கு யாரும் முயலவில்லை.

ராஜராஜனிடம் வீரம் இருந்த அளவுக்கு மனிதமும் இருந்ததுதான் அவருடைய அழியாப் புகழுக்குக் காரணம். தன்னை நம்பி இருந்த மக்களுக்குத் தரமான வாழ்க்கையை அளித்திட அவர் உண்மையிலேயே மெனக்கெட்டிருக்கிறார். இன்று, தமிழகத்தில் உள்ள பல ஏரிகள் சோழர்கள் காலத்தில் கட்டமைக்கப்பட்டவை. தமிழக எல்லைத் தாண்டி போரிட்டாலும் அதனால் கிடைக்கப்பெற்றச் செல்வங்களை மீண்டும் தன் மக்களுக்கே வழங்கினார் ராஜராஜன். மக்கள் வங்கி ஒன்றை ஆரம்பித்து புதிய ஆட்சிமுறையை உருவாக்கினார்.மக்கள் அரசனாக அவர் காலத்தில் போற்றப்பட்டிருக்கிறார்.

காலமெல்லாம் சோழர்களின் புகழ்பாடும் தஞ்சைப் பெரிய கோயில் ராஜராஜன் காலத்தில் கட்டப்பட்டது. கலை, ஆட்சி முறை, சமயம், இலக்கியம், பொருளாதாரம், பண்பாடு என்று ராஜராஜனால் செழிப்படைந்த துறைகள் ஏராளம். அந்த வகையில், தென்னிந்தியாவில் மட்டுமல்ல, இந்திய வரலாற்றிலும்கூட ராஜராஜனின் ஆட்சி பொற்காலம்தான். பிற்காலச் சோழர் வரலாற்றில் ராஜராஜனின் தனிச்சிறப்பான பங்களிப்பை. அதன் சமூக, அரசியல் பின்னணியைக் கொண்டு விவரித்துள்ளேன்.

ராஜராஜ சோழன் நூல் பற்றி பாரா, பத்ரி.

இணையத்தில் வாங்க.

களவாணி, லே கிராண்ட் வாயேஜ்



பொதுவாக எந்தத் தமிழ் சினிமா பார்க்க நேர்ந்தாலும் அதன் மோசமான திரைக்கதை, படம் ஆரம்பித்த சில நிமிடங்களில் இம்சை கொடுக்க ஆரம்பித்து மீதிப்படத்தில் கவனம் செலுத்த முடியாமல் துன்புறச் செய்துவிடும். தமிழ் சினிமாவில் முக்கியமான பிரச்னையாக இருப்பது, கதை சொல்லல் முறை. ஆனால், களவாணியில் இப்படிப்பட்ட தடங்கல்கள் எதுவும் இல்லை. முதல் காட்சியிலிருந்து படம் வழுக்கிக்கொண்டு செல்கிறது.

படம் ஆரம்பித்த சில காட்சிகளிலேயே படத்தின் கதை தெளிவாகத் தெரிந்துவிடுகிறது. இரண்டு கிராமத்துக்கும் ஜென்மப்பகை. கோயில் விவகாரத்தில் ஆரம்பித்து பல பிரச்னைகளில் தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடரும் பூசலுக்கு மத்தியில், இரு ஊரைச் சேர்ந்த இளசுகள் காதலிக்க ஆரம்பிக்கின்றன. இதில் காதலனும் காதலியின் அண்ணனும் எதிரிகள். இப்படி ஓர் எளிமையான கதைதான் களவாணியில்.

படத்திலுள்ள அத்தனை கதாபாத்திரங்களிலும் உயிரோட்டம் உள்ளது. கதாநாயகி ஓவியா பார்க்க லட்சணமாக, அதுவும் அந்தத் துபாய்ச் சேலையை அணிந்துகொண்டு திருவிழாவுக்கு வருகிற காட்சியில் அவரே திருவிழாவுக்குரிய அழகில் ஜொலிக்கிறார். தெனாவெட்டான ஆசாமியாக நடித்துள்ள விமலின் கதாபாத்திரத்தை வேறு கதாநாயகனிடம் கொடுத்திருந்தால் படத்தின் தன்மையே மாறிப்போயிருக்கக்கூடும். கஞ்சா கறுப்புவின் காமெடி, வடிவேலுவின் நகைச்சுவை காட்சிகளுக்கு நிகராக அமைந்துவிட்டது. காதலர்களின் ஊடலும் கூடலும் படம் முழுக்க நீள்கிறது. ஆனால், துளிகூட போரடிக்கவில்லை. சற்குணத்திடம் பாக்கியராஜின் திரைக்கதை உத்தியின் சாயல் நிறையவே இருக்கிறது. இதுவும் நகைச்சுவைப் படம்தான், காதல் படம்தான் என்றாலும் நடிகர்களின் இயல்பான நடிப்பும் அழகான லொகேஷன்களும் படத்தின்மீது காதலை உருவாக்கிவிடுகிறது. களவாணி படத்தை நான் அவ்வளவு குதூகலமாகப் பார்த்து முடித்தேன்.



பலநூறு பக்க நாவல் ஏற்படுத்துகிற தாக்கத்தை லே கிராண்ட் வாயேஜ் என்கிற ஒண்ணே முக்கால் மணிநேர ப்ரெஞ்ச் படம் ஏற்படுத்திவிட்டது. (எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் பரிந்துரைத்தவுடன் அடித்துப் பிடித்துப் பார்த்தேன். கதையை அவ்வளவு அழகாக எழுதிருந்தார் அவர்.)

உலகம் முழுக்க அப்பாக்களுக்கும் மகன்களுக்குமான உறவு ஒரே விகிதத்தில்தான் இருக்கிறது. படித்த இளைஞனாக இருந்தாலும் தந்தையின் செயல்களையும் கட்டளைகளையும் சரிவரப் புரிந்துகொள்ள முடிவதில்லை. எந்தவொரு மகனும் அவன் தந்தைக்கு சொல் பேச்சுக் கேளாதவனாகவும் வாழ்க்கையை வீணடித்துப் பொழுதைப் போக்குபவனாகவுமே அறியப்படுகிறான். இதுபோன்ற வேறுபாடுகளில் வாழ்கிற அப்பாவும் மகனும் நீண்ட தொலைவில் உள்ள மெக்காவுக்குக் காரில், அடுத்தடுத்த இருக்கைகளில் அமர்ந்து பயணம் மேற்கொண்டால் என்ன நடக்கும்? லே கிராண்ட் வாயேஜ் படத்தின் கதை எளிமையாக இருந்தாலும் அதன் உள்ளடக்கமும் சினிமாவுக்கான மொழியும் படத்தை மற்றொரு தளத்துக்கு எடுத்துச் செல்கின்றன.

அசோகமித்திரனின் சிறுகதை படிப்பதுபோல படம் அலட்டிக் கொள்ளாமல் நகர்கிறது. பத்து நாடுகளுக்குப் பயணம் செய்து படத்தை எடுத்திருக்கிறார் இயக்குநர் இஸ்மயில் ஃபரூக்கி. பல காட்சிகளில் நுணுக்கமாக விஷயங்களைப் புதைத்துவிட்டு, நீயே கண்டுபிடித்துக்கொள் என்று பார்வையாளர் பொறுப்பில் விட்டுவிடுகிறார். படத்தில் வசனங்கள் மிகக்குறைவு. பேசப்படுகிற ஒவ்வொரு வசனமும் கதையை அடுத்தக் கட்டத்துக்கு நகர்த்திச்
செல்லவே உதவுகிறது. ஒரு சின்ன உதாரணம். அப்பாவுக்கு இறைவனே எல்லாமும். ஆனால், அவருடைய மகன் கடவுள் நம்பிக்கை, கடவுள் வழிபாடு போன்ற விஷயத்தில் எப்போதும் பெரிய ஈடுபாடு இல்லாதவன். ஒரு காட்சியில், மகனின் மோசமாக செயலுக்காகக் கோபப்படும் அப்பா, காரில் ஏறாமல் ஒரு வீம்புடன் தனியே நடந்து செல்கிறார். மகன் என்ன சொல்லியும் காரில் ஏறாமல் அவர் பாட்டுக்குப் பெட்டியைத் தூக்கிக்கொண்டு நடக்கிறார். உடனே மகன் கேட்கிறான், ’உங்கள் மதத்தில் மன்னிப்புக்கு இடமே இல்லையா?’ மகனின் கேள்வியில் ஊசியில் குத்தியதுபோல உணர்ந்த தந்தை பேசாமல் நடந்துவந்து காருக்குள் ஏறிக்கொள்கிறார்.

படத்தின் அப்பாவும் மகனுமாக நடித்தவர்களின் நடிப்பு எந்தவொரு சிறந்த நடிப்புக்கும் சவால் விடக்கூடியது. படம் பார்க்கிற உணர்வே இல்லாமல் காரின் பின் இருக்கையில் அமர்ந்துகொண்டு நடக்கும் அத்தனையையும் வேடிக்கை பார்க்கும் உணர்வைக் கொண்டுவந்து விடுகிறார்கள். சினிமா வரலாற்றிலேயே மெக்காவில் முதல்முறையாக படமாக்கப்பட்ட காட்சிகள் ஏற்படுத்துகிற பிரமிப்பும் கதையின் இறுதிக்கட்ட காட்சிகளினால் உண்டாகும் பாதிப்பும் அவ்வளவு சுலபமாக மற்ற படங்களில் கிடைத்துவிடாத அனுபவங்கள்.